Στην ταινία «Scarface» του Μπράιαν Ντε Πάλμα, ο Τόνι Μοντάνα -τον υποδύεται ο Αλ Πατσίνο- και ο Μάνι Ριμπέρα ξεκινούν μια νέα ζωή στο Μαϊάμι ως πρόσφυγες από την Κούβα, δουλεύοντας ως λαντζέρηδες στο εστιατόριο «El Paraiso». Πολύ σύντομα, με φιλοδοξίες και περιφρόνηση για τη φτώχεια, εγκαταλείπουν τη θέση τους αναζητώντας έναν πιο επικερδή αν και παράνομο δρόμο προς την ευτυχία.
Αν κάποτε η λάντζα θεωρούνταν το πρώτο σκαλοπάτι για μια καλύτερη ζωή, σήμερα μοιάζει να είναι μια δουλειά που ολοένα λιγότεροι είναι διατεθειμένοι να κάνουν. Στη σύγχρονη πραγματικότητα της εστίασης, η έλλειψη προσωπικού, ιδίως υπαλλήλων διατεθειμένοι να πλένουν πιάτα, έχει εξελιχθεί σε δομική κρίση. Γιατί όμως κανείς δεν θέλει πια να κάνει αυτή τη «βρώμικη δουλειά»;
Πίσω από την απροθυμία κρύβεται, πρώτα απ’ όλα, η σκληρή πραγματικότητα της ίδιας της εργασίας. Η λάντζα παραμένει μία από τις πιο απαιτητικές θέσεις στην εστίαση: πολύωρη ορθοστασία, έντονοι ρυθμοί, υψηλές θερμοκρασίες, χαμηλοί μισθοί, απαιτητικά ωράρια και συνεχής πίεση. Όλα αυτά έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα «φώτα» της σάλας και τα συγχαρητήρια που δέχονται από ικανοποιημένους πελάτες οι σεφ.
Για πολλούς νέους, επομένως, η θέση στη λάντζα ενός εστιατορίου δε βρίσκεται ανάμεσα στις επιλογές, καθώς δεν παρουσιάζεται ως εργασία με προοπτική. Την ίδια στιγμή, το χαμηλό αυτό σκαλοπάτι στην ιεραρχία αποτελεί ένα από τα πιο αναγκαία στο χώρο της εστίασης: χωρίς καθαρά πιάτα δε μπορεί να σερβιριστεί το φαγητό. Μοιάζει ασήμαντη, αλλά η θέση του λαντζέρη κρατά ολόκληρη την επιχείρηση σε λειτουργία.
Διαβάστε περισσότερα: www.newmoney.gr
