Η υποκρισία έχει και όρια.
Και στη Ρόδο τα όρια αυτά έχουν προ πολλού ξεπεραστεί.
Ας μιλήσουμε επιτέλους καθαρά. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, η ΔΕΥΑ Ρόδου δείχνει σημάδια πραγματικής λειτουργίας, έργου και προοπτικής.
Και αυτό δεν είναι τυχαίο.
Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης διοίκησης και συγκεκριμένων επιλογών υπό την προεδρία του Σωτήρη Βαγιανού.
Το πρόβλημα για ορισμένους δεν είναι ότι η ΔΕΥΑΡ αποτυγχάνει.
Το πρόβλημα τους είναι ότι δεν αποτυγχάνει πια.
Η λάσπη που εκτοξεύεται δεν είναι τυχαία. Είναι η τελευταία γραμμή άμυνας ενός παλιού τρόπου λειτουργίας που καταρρέει. Είναι η αντίδραση όσων δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι η εποχή της αδράνειας τελείωσε.
Αλλά ας το καταλάβουν: η κοινωνία δεν είναι αφελής. Οι πολίτες βλέπουν ποιοι δούλεψαν και ποιοι δεν άγγιξαν τίποτα όταν είχαν την ευκαιρία. Βλέπουν ποιοι συγκρούονται με τα προβλήματα και ποιοι ζουν από αυτά.
Η ΔΕΥΑΡ δεν θα γυρίσει πίσω. Και όσοι επενδύουν στην απαξίωση, ας γνωρίζουν ότι δεν πλήττουν τον Σωτήρη Βαγιανό. Πλήττουν τη Ρόδο.
Η επιλογή είναι ξεκάθαρη: ή με την προσπάθεια να αλλάξει κάτι σε αυτόν τον τόπο ή με εκείνους που θέλουν να μείνουν όλα όπως ήταν – για να συνεχίσουν να εξυπηρετούνται.
Σήμερα, που μπαίνει τάξη, που προχωρούν έργα και που επιχειρείται μια σοβαρή αναδιοργάνωση, εμφανίζονται ξαφνικά «ανησυχούντες» και αυτόκλητοι τιμητές.
Πρόκειται για συνειδητή προσπάθεια υπονόμευσης. Για έναν πόλεμο φθοράς απέναντι σε μια διοίκηση που δεν είναι βολική, που δεν εξυπηρετεί παλιά συστήματα και που δεν λειτουργεί με όρους «όπως τα βρήκαμε».
Η πραγματικότητα, όμως, δεν κρύβεται. Οι πολίτες βλέπουν.
Βλέπουν ποιος δουλεύει και ποιος επιτίθεται. Βλέπουν ποιος αναλαμβάνει ευθύνες και ποιος επενδύει στη λάσπη. Και κυρίως, καταλαβαίνουν ποιοι ενοχλούνται από το γεγονός ότι κάτι αλλάζει.
Η ΔΕΥΑΡ δεν μπορεί να επιστρέψει στο παρελθόν. Δεν ανήκει σε κανέναν μηχανισμό, σε καμία παρέα και σε κανένα συμφέρον. Ανήκει στους πολίτες της Ρόδου και οφείλει να λειτουργεί με διαφάνεια, αποτελεσματικότητα και σχέδιο.
Ο Σωτήρης Βαγιανός και η σημερινή διοίκηση φαίνεται να δίνουν αυτή τη μάχη. Και η μάχη αυτή, όσο κι αν ενοχλεί, είναι απαραίτητη.
Όσοι επιλέγουν να σταθούν απέναντι, ας το κάνουν καθαρά. Όχι με υπόγειες διαδρομές, όχι με διαστρεβλώσεις και όχι κρυμμένοι πίσω από δήθεν «αγωνία».
Η κοινωνία έχει κρίση και μνήμη.
Η Ρόδος δεν έχει ανάγκη από άλλους «σωτήρες».
Έχει ανάγκη από δουλειά. Και αυτή, επιτέλους, γίνεται.
Η σιωπή τελείωσε. Τα άλλοθι τελείωσαν. Και κυρίως, τελείωσε η ανοχή.
