Υπάρχουν νίκες που τιμούν αυτόν που τις κερδίζει, και υπάρχουν θρίαμβοι που τον προδίδουν. Ο πανηγυρισμός για μια καταδίκη που εκδόθηκε ερήμην, χωρίς ο κατηγορούμενος να ακουστεί, χωρίς να σταθεί ενώπιον των δικαστών του, χωρίς να αντικρούσει ούτε μία λέξη, δεν είναι θρίαμβος της δικαιοσύνης. Είναι η ομολογία ότι η νίκη χρειαζόταν τη σιωπή του αντιπάλου για να επιτευχθεί.
Η απόφαση που εξεδόθη είναι πρωτόδικη και δεν είναι αμετάκλητη. Γνωρίζει ότι έχω ασκήσει έφεση. Και η υπόθεση θα κριθεί εκ νέου εκεί όπου οφείλει να κρίνεται — στο ακροατήριο και όχι στις ανακοινώσεις. Με εμένα παρόντα, με τον λόγο ελεύθερο, με την απόδειξη της αλήθειας να γίνεται ενώπιον δικαστών και όχι ενώπιον κάμερας.
Το δικαίωμα στη δίκαιη δίκη, στην ακρόαση και στην υπεράσπιση δεν είναι τυπικότητες. Κατοχυρώνονται από το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ και το άρθρο 47 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι ο πυρήνας του πολιτισμού μας. Όποιος γιορτάζει μια ετυμηγορία που γεννήθηκε από τη στέρηση αυτών των δικαιωμάτων, γιορτάζει το κενό τους.
Δεν φοβόμαστε την κρίση των δικαστηρίων. Την επιζητούμε. Γιατί η αλήθεια δεν χρειάζεται πανηγύρια για να σταθεί, χρειάζεται μόνο τον χρόνο της και το βήμα της. Και τα δύο θα τα έχει, μέχρι τέλους.
